ဓမ္မဒိန္နတ္ထေရီဝတ္ထုဂါထာ
ပထမကျော်၊ သာသနဓဇသိရီပဝရ ဓမ္မာစရိယ ဒေါ်ဝိဇ္ဇေသီ၏ သရုပ်ပြဓမ္မပဒကျမ်း
၂၆-ဗြာဟ္မဏဝဂ်။ ၃၈-ဓမ္မဒိန္နတ္ထေရီဝတ္ထု
၄၂၂။ ယဿ ပုရေ စ ပစ္ဆာ စ၊ မဇ္ဈေ စ နတ္ထိ ကိဉ္စနံ။
အကိဉ္စနံ အနာဒါနံ၊ တမဟံ ဗြူမိ ဗြာဟ္မဏံ။
ဤတရားဒေသနာတော်ကို ဘုရားရှင်သည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်အနီး ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ် အနာဂါမ် ဝိသာခဥပါသကာ၏ ဇနီးသည် ခင်ပွန်း ဝိသာခထံ ခွင့်ပန်ပြီး ရဟန်းပြု၍ ဆိတ်ငြိမ်ရာတောသို့ ဘိက္ခုနီမတို့နှင့်အတူ တရားအားထုတ်ရာ မကြာမီ ရဟန္တာမဖြစ်သွားသော ဓမ္မဒိန္နာထေရီမကို အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူသည်။ ဒေသနာတော် အဆုံး၌ များစွာသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့ သောတာပန် စသည် ဖြစ်ကြသည်။
အနက်
ယဿ၊ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်အား။ ပုရေ စ၊ အတိတ်ခန္ဓာ၌လည်းကောင်း။ ပစ္ဆာ စ၊ အနာဂတ်ခန္ဓာ၌လည်းကောင်း။ မဇ္ဈေ စ၊ ပစ္စုပ္ပန်ခန္ဓာ၌လည်းကောင်း။ ကိဉ္စနံ၊ တဏှာဖြင့် ကြောင့်ကြမှုသည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ အကိဉ္စနံ၊ ကြောင့်ကြမှုမရှိသော။ အနာဒါနံ၊ စွဲလမ်းမှုမရှိသော။ တံ၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို။ ဗြာဟ္မဏံ၊ ဗြာဟ္မဏဟု။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။ ဗြူမိ၊ ဟော၏။
စကားပြေ
အတိတ်ခန္ဓာ၊ အနာဂတ်ခန္ဓာ၊ ပစ္စုပ္ပန်ခန္ဓာတို့၌ တဏှာဖြင့် ကြောင့်ကြမှု စွဲလမ်းမှုမရှိသူကို ဗြာဟ္မဏဟု ငါဘုရားဟော၏။
ပုရေ−အတိတ်ခန္ဓာ ရ၏။
ပစ္ဆာ=အနာဂတ်ခန္ဓာ ရ၏။
မဇ္ဈေ − ပစ္စုပ္ပန်ခန္ဓာ ရ၏။
အကိဉ္စန − ရာဂကိဉ္စန စသည်ဖြင့် ကြောင့်ကြခြင်း မရှိသူ။
ဓမ္မဒိန္နတ္ထေရဝတ္ထု ပြီး၏။
အရှင်သုဇနာဘိဝံသ၏ ဓမ္မပဒဂါထာနိဿယ
၂၆-ဗြာဟ္မဏဝဂ်
၃၈-ဓမ္မဒိန္နတ္ထေရီဝတ္ထုပါဠိဂါထာ
အကိဉ္စနံ အနာဒါနံ, တမဟံ ဗြူမိ ဗြာဟ္မဏံ။
ယဿ၊ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်၏။ ဝါ၊ မှာ။ ပုရေ စ၊ ရှေးအတိတ်ခန္ဓာ၌လည်းကောင်း။ ပစ္ဆာ စ၊ နောင်အနာဂတ်ခန္ဓာ၌လည်းကောင်း။ မဇ္ဈေ စ၊ အလယ်ပစ္စုပ္ပန်ခန္ဓာ၌လည်းကောင်း။ ကိဉ္စနံ၊ ဖိစီးနှိပ်စက်တတ်သောတဏှာသည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ အကိဉ္စနံ၊ ဖိစီးနှိပ်စက် နှောင့်ယှက်တတ်သော တဏှာမရှိသော။ အနာဒါနံ၊ တဏှာဒိဋ္ဌိတို့ဖြင့် စွဲလမ်းခြင်း မရှိသော။ တံ အဟံ ဗြာဟ္မဏံ ဗြူမိ။ (ပါ-၄၂၁)
ဓမ္မဒိန္နတ္ထေရီဝတ္ထုဂါထာနိဿယပြီးပြီ။