ဝဂ္ဂုမုဒါတီရိယဘိက္ခုဝတ္ထုဂါထာ
ပထမကျော်၊ သာသနဓဇသိရီပဝရ ဓမ္မာစရိယ ဒေါ်ဝိဇ္ဇေသီ၏ သရုပ်ပြဓမ္မပဒကျမ်း
၂၂-နိရယဝဂ်
၃-ဝတ္ထုမုဒါတီရိယဘိက္ခုဝတ္ထု
၃၀၈။ သေယျော အယောဂုဠော ဘုတ္တော၊ တတ္တော အဂ္ဂိသိခူပမော။
ယဉ္ဇေ ဘုဉ္ဇေယျ ဒုဿီလော၊ ရဋ္ဌပိဏ္ဍမသညတော။
ဤတရားဒေသနာတော်ကို ဘုရားရှင်သည် ဝေသာလီပြည်ကို အမှီပြု၍ မဟာဝန်တော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ် ဝမ်းရေးအတွက် အချင်းချင်း ဈာန်မဂ်ဖိုလ်ကို ချီးမွှမ်းနေကြသော ဝတ္ထုမုဒါမြစ်ကမ်းနားသား ရဟန်းတို့ကို အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူသည်။
ဒေသနာတော် အဆုံး၌ များစွာသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့ သောတာပန်စသည် ဖြစ်ကြသည်။
အနက်
ဒုဿီလော၊ သီလမရှိသောသူသည်။ အသညတော၊ ကိုယ်နှုတ်နှလုံးကိုလည်း မစောင့်စည်းပဲ။ ယံ ရဋ္ဌပိဏ္ဍံ၊ တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ သဒ္ဓါကြည်ဖြူပေးလှူအပ်သော အကြင်ဆွမ်းကို။ စေ ဘုဉ္ဇေယျ၊ အကယ်၍ စားငြားအံ့။ တတော၊ ထိုသီလမရှိပဲ စားခြင်းထက်။ အဂ္ဂိသိခူပမော၊ မီးလျှံကဲ့သို့သော။ တတ္တော၊ ပူလောင်သော။ အယောဂုဠော၊ သံတွေခဲကို။ ဘုတ္တော၊ စားမျိုရခြင်းသည်။ သေယျော၊ သာ၍ ကောင်းမြတ်၏။
စကားပြေ
သီလမရှိသောသူသည် ကိုယ်နှုတ်နှလုံးကို မစောင့်စည်းပဲ ပြည်သူပြည်သားတို့ သဒ္ဓါကြည်ဖြူ လှူဒါန်းသော ဆွမ်းကို စားခြင်းထက် မီးလျှံကဲ့သို့ ပူလောင်သော သံတွေခဲကို စားမျိုရခြင်းသည် သာ၍ ကောင်းမြတ်၏။
၁။သီလမရှိ ကိုယ်နှုတ်နှလုံးတို့ဖြင့် မစောင့်စည်းပဲ ဒကာများ လှူသော ဆွမ်းကို ငါရဟန်းဟု ဝန်ခံပြီး စားသော ပုဂ္ဂိုလ်။
၂။ ရဲရဲတောက် ပူလောင်ပြီး မီးအဆင်းရှိသော သံထွေခဲကို စားမျိုသော ပုဂ္ဂိုလ်။
ဤပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးတို့တွင် သံထွေခဲကို စားခြင်းကြောင့် တဘဝသာလျှင် လောင်ကျွမ်းနိုင်ရာ၏၊ သီလမရှိပဲ လှူသော ဆွမ်းကို စားလျှင် အရာမကသော ဘဝများစွာ ငရဲ၌ လောင်ကျွမ်းနိုင်ရာ၏၊ ထို့ကြောင့် ၂-နံပါတ် ပုဂ္ဂိုလ်သည် မြတ်၏ ဟု ဆိုရပါသည်။
ပါဠိသဒ္ဒါခက်ဆစ်
အယောဂုဠော = အယသာ နိဗ္ဗတ္တော ဂုဠော အယောဂုဠော။ အယ + ဂုဠ။
တတ္တော = တပတီတိ တတ္တော။ တပ် + တ။
အဂ္ဂိသိခူပမော = အဂ္ဂိသိခါ ဥပမာ ယဿာတိ အဂ္ဂိသိခူပမော။ အဂ္ဂိသိခါ + ဥပမာ + ယ။
အဂ္ဂိသိခါ = အဂ္ဂိနော သိခါ အဂ္ဂိသိခါ။ အဂ္ဂိ + သိခါ။
ရဋ္ဌပိဏ္ဍ = ရဋ္ဌေဟိ (ရဋ္ဌဝါသီဟိ) ဒိန္နော ပိဏ္ဍော ရဋ္ဌပိဏ္ဍော။ ရဋ္ဌ + ပိဏ္ဍ။
ဝတ္ထုမုဒါတီရိယဘိက္ခုဝတ္ထု ပြီး၏။
အရှင်သုဇနာဘိဝံသ၏ ဓမ္မပဒဂါထာနိဿယ
၂၂-နိရယဝဂ်
၃-ဝဂ္ဂုမုဒါတီရိယဘိက္ခုဝတ္ထုပါဠိဂါထာ
ယေဉ္စ ဘုဉ္ဇေယျ ဒုဿီလော, ရဋ္ဌပိဏ္ဍမသညတော။
တတ္တော၊ လောလောပူသော။ ဝါ၊ အလွန်ပူသော။ အဂ္ဂိသိခူပမော၊ မီးတောက် မီးလျှံဟူသော ဥပမာရှိသော။ ဝါ၊ မီးတောက်မီးလျှံနှင့်တူသော။ အယောဂုဠော၊ သံတွေ ခဲသည်။ ဝါ၊ ကို။ ဘုတ္တော၊ စားအပ်သည်။ (သမာနော၊ ဖြစ်လသော်။) သေယျော၊ မြတ် ပါသေး၏။ ဝါ၊ ကောင်းပါသေး၏။ အသညတော၊ ကိုယ်နှုတ်နှလုံးဖြင့်, စောင့်သုံးခြင်း မရှိသော။ ဝါ၊ ကိုယ်နှုတ်နှလုံး, မစောင့်သုံးသော။ ဒုဿီလော၊ သီလမရှိသော ရဟန်း သည်။ ရဋ္ဌပိဏ္ဍံ၊ တိုင်းပြည်၏ ဆွမ်းကို။ ဝါ၊ တိုင်းသားပြည်သူ, ကြည်ဖြူရွှင်လန်း, လှူဒါန်း အပ်သောဆွမ်းကို။ ဘုဉ္ဇေယျ၊ စားငြားအံ့။ ယေဉ္စ သေယျော၊ မမြတ်သည်သာ။ [ဤကား ယေဉ္စကို ပဋိသေဓနိပါတ်ဟုယူသော နီတိသုတ္တ-၃၉၀ အလိုတည်း။]
(တစ်နည်း) အသညတော၊ သော။ ဒုဿီလော၊ သည်။ ယံ ရဋ္ဌပိဏ္ဍံ၊ အကြင် တိုင်းပြည်၏ ဆွမ်းကို။ စေ ဘုဉ္ဇေယျ၊ အကယ်၍စားအံ့။ (တတော၊ ထိုဆွမ်းထက်။) ဘုတ္တော၊ စားအပ်သော။ တတ္တော၊ သော။ အဂ္ဂိသိခူပမော၊ သော။ အယောဂုဠော၊ သံတွေခဲက။ သေယျော၊ ၏။ [ဤနည်း၌ ယံ အနိယမတ္ထ, စေ ပရိကပ္ပတ္ထ၊] (ပါ-၃၀၈)
ဝဂ္ဂုမုဒါတီရိယဘိက္ခုဝတ္ထုဂါထာနိဿယပြီးပြီ။