ဆဗ္ဗဂ္ဂိယဘိက္ခုဝတ္ထုဂါထာ -၂
ပထမကျော်၊ သာသနဓဇသိရီပဝရ ဓမ္မာစရိယ ဒေါ်ဝိဇ္ဇေသီ၏ သရုပ်ပြဓမ္မပဒကျမ်း
၂ - ဆဗ္ဗဂ္ဂိယဘိက္ခုဝတ္ထု
၁၃၀။ သဗ္ဗေ တသန္တိ ဒဏ္ဍဿ၊ သဗ္ဗေသံ ဇီဝိတံ ပိယံ။
အတ္တာနံ ဥပမံ ကတွာ၊ န ဟနေယျ န ဃာတယေ။
ဤတရားဒေသနာတော်ကို ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ် သတ္တရသဝဂ္ဂီရဟန်းတို့နှင့် ကျောင်းနေရာလုပြီး လက်ဝါးပြင်ဟူသော လှံမိုးကြသော ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူသည်။ ဒေသနာတော်အဆုံး၌ များစွာသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့ သောတာပန် စသည် ဖြစ်ကြသည်။
အနက်
သဗ္ဗေ၊ အလုံးစုံသော သတ္တဝါတို့သည်။ ဒဏ္ဍဿ၊ ဒဏ်မှ။ တသန္တိ၊ ထိတ်လန့်ကုန်၏။ သဗ္ဗေသံ၊ အလုံးစုံသော သတ္တဝါတို့သည်။ ဇီဝိတံ၊ မိမိအသက်ကို။ ပိယံ၊ ချစ်မြတ်နိုး၏။ အတ္တာနံ၊ မိမိကိုယ်ကို။ ဥပမံ ကတွာ၊ ဥပမာပြု၍။ အညေ၊ တပါးသော သတ္တဝါတို့ကို။ န ဟနေယျ၊ မသတ်ဖြတ်ရာ။ န ဃာတယေ၊ မညှဉ်းဆဲရာ။
စကားပြေ
သတ္တဝါမှန်သမျှ ဒဏ်မှ ထိတ်လန့်ကြ၍ မိမိတို့အသက်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြသည်။ မိမိကိုယ်ကို ဥပမာထား၍ တပါးသော သတ္တဝါတို့ကို မသတ်ဖြတ် မညှဉ်းဆဲရာ။
သဗ္ဗေသံ ဇီဝိတံ ပိယံ၊ ၌ “သဗ္ဗ” သည် ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်ကို ထား၍ ကြွင်းသော သတ္တဝါများကို ရသည်။ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်သည် အသက်ရှင်ခြင်း၌လည်းကောင်း၊ သေခြင်း၌လည်းကောင်း လျစ်လျူရှုထားသောကြောင့် “သဗ္ဗ” အရ မပါဝင်ပါ။
တလသတ္တိကသိက္ခာပုဒ်၊ သတ္တရသဝဂ္ဂီရဟန်းတို့အား ဆဗ္ဗဂ္ဂိယရဟန်းတို့က လက်ဝါးပြင်ဖြင့် မိုးခြိမ်းခြောက်ခြင်းကြောင့် ဘုရားရှင်သည် တလသတ္တိကသိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်တော်မူရသည်။ (ဓမ္မ၊ဋ္ဌ၊၂၊၃၂)
ပါဠိသဒ္ဒါခက်ဆစ်
ပိယံ = ပိယာယိတဗ္ဗန္တိ ပိယံ။ ပီ + ဏျ (ရဿပြု)
ဆဗ္ဗဂ္ဂိယဘိက္ခုဝတ္ထု ပြီး၏။
အရှင်သုဇနာဘိဝံသ၏ ဓမ္မပဒဂါထာနိဿယ
၁၀-ဒဏ္ဍဝဂ်
၂-ဆဗ္ဗဂ္ဂိယဘိက္ခုဝတ္ထုပါဠိဂါထာ
အတ္တာနံ ဥပမံ ကတွာ, န ဟနေယျ န ဃာတယေ။
သဗ္ဗေ၊ တို့သည်။ ဒဏ္ဍဿ၊ မှ။ တသန္တိ၊ ကုန်၏။ သဗ္ဗေသံ၊ ရဟန္တာချန်, သတ္တဝါမှန်သမျှတို့သည်။ ဇီဝိတံ၊ အသက်ကို။ ပိယံ၊ ချစ်အပ်၏။ အတ္တာနံ၊ ကို။ ဥပမံ၊ ကို။ ကတွာ၊ ပြု၍။ နဟနေယျ၊ ရာ။ န ဃာတယေ၊ စေရာ။ (ပါ-၁၃၀)
ဆဗ္ဗဂ္ဂိယဘိက္ခုဝတ္ထုဂါထာနိဿယပြီးပြီ။